 |
|
Een durfplan voor Vlaanderen |
|
|
|
26/04/2009 |
26 april 2009. We staan voor erg belangrijke verkiezingen. Mensen hebben nood aan een perspectief, aan een plan. We hebben een nood aan een regering die durft beslissen. Als de vice-premier van dit land al zegt dat er al maanden gewerkt wordt zonder echt een beslissing te nemen, voorspelt dat weinig goeds.
Daarom komt sp.a vandaag af met haar durfplan. "Durfplan", omdat we het aandurven om beslissingen te nemen. Omdat we het aandurven om op lange termijn te denken, en naar de toekomst te kijken. Ons plan heeft vier sporen: Investeren in de economie van de toekomst, investeren in mensen, een stevige solidariteit en betrouwbare banken.
De Vlaamse regering staat centraal in ons durfplan. Vlaanderen moet durven investeren. Niet door nutteloze werken uit te voeren, wel door zinvolle werken, die al eerder werden gepland, sneller uit te voeren. Daarom zorgt de volgende Vlaamse regering er best allereerst voor dat investeringen die het algemeen belang dienen sneller gerealiseerd worden. Door het aanleggen van wegen, stations, pleinen en nieuwe lokalen voor kinderopvang creëren we niet alleen werkgelegenheid, we zorgen er ook voor dat onze maatschappij er beter van wordt.
Daarnaast pleiten we voor nieuwe investeringen in de energiemarkt. Iedereen weet al dat we zuiniger moeten gaan leven, het wordt tijd dat we drastische maatregelen nemen om dit proces nog sneller te laten gaan. Grondstoffen zijn schaars, dus we moeten op zoek gaan naar hernieuwbare en energiebronnen, die de mensen niet te veel kosten. Vandaag zijn investeringen in energie enkel weggelegd voor goed bemiddelde mensen. Dit moet veranderen. De mensen die het meeste nood hebben aan een energiezuinige woning, moeten we helpen.
Solidariteit is de rode draad in ons durfplan. We willen niet alleen meer kinderopvang, maar ook dat deze betaalbaar is voor iedereen. We willen dat ouders binnen de drie maanden na de geboorte van hun kind een opvangplaats vinden. Om die plaatsen te garanderen, willen we alvast 25.000 bijkomende plaatsen voorzien voor 2013. Ouders betalen voor deze plaatsen afhankelijk
van hun inkomen.
Kinderen mogen geen slachtoffer worden van armoede. Nooit. We willen we kinderarmoede met alle mogelijke middelen vermijden. Armoede tijdens de kinderjaren leidt tot een moeilijk in te halen achterstand. We weten uit onderzoek dat het welslagen van kinderen grotendeels afhangt van het werk van de vader, het diploma van de moeder, de moedertaal en het
gezinsinkomen. Die vier factoren maken voor een groot deel de omgeving uit waarin kinderen opgroeien. Om kinderarmoede te vermijden, zetten we op elk van die factoren stappen vooruit.
We zien daarom twee sporen om kinderarmoede weg te werken:
- De invoering van een Vlaamse Aanvullende Gezinstoeslag.
- De school- en werkcultuur en de Nederlandstaligheid bevorderen bij
gezinnen met kinderen onder de armoedegrens.
Een Vlaamse Aanvullende Gezinstoeslag kan leiden tot een verhoging - minstens een verdubbeling - en de automatische uitkering van de schooltoelagen. Die toelagen geven we aan de mensen met bescheiden en lage inkomens. Kansarmoede bestrijden vereist echter meer: taalinitiatie voor ouders, begeleiding naar de arbeidsmarkt, ondersteuning bij de opvoeding en
opvolging op het vlak van gezondheid, scholing en participatie van kinderen en leerlingen. Kansen geven aan kinderen betekent ook betrokkenheid en verantwoordelijkheid vragen van de ouders.
Ook de solidariteit met de ouderen versterken we. Door ervoor te zorgen dat
zij niet bij hun kinderen moeten bedelen om de rusthuisfactuur te betalen.
Door sociale tarieven voor het wonen in een rusthuis en door de
maximumfactuur op de zorgkosten. Die zorgen er samen voor dat de
rusthuisfactuur van ouderen nooit hoger is dan hun inkomen. De overheid
verzekert de rest. Want een probleem dat iedereen kan overkomen, vraagt om
een oplossing waar iedereen zijn schouders onder zet.
U ziet het, met ons durfplan willen we naar de toekomst kijken, willen we
keuzes maken en knopen doorhakken. Nu is het aan u om te kiezen. Kiest u
voor een rechtse regering die van een non-beleid haar belangrijkste
handelsmerk heeft gemaakt, of kiest u voor een samenleving die naar de
toekomst durft te kijken, en weet waar ze naartoe wil. Moeilijk kan dat niet
zijn, toch?
|
|
|
|
|
| Focus |
|
|
31.01.2012
De federale regering vond een langverwachte uitweg over de splitsing van BHV, slaagde er in een uitgebalanceerde begroting 2012 op te stellen, maar slaagt er alsnog niet in bij consensus de raad van bestuur van Dexia Bank België samen te stellen. "Omdat de regering vertrekt vanuit een bunkervisie", zegt Tuybens. "Dit is niet consequent ten aanzien van de vraag van de overheid om diversiteit te creëren in bestuursraden en wellicht heeft een loutere partijpolitieke keuze weinig draagvlak bij de bevolking." Hij pleit voor echte onafhankelijke bestuurders, à rato van één op zes.
Het is wetenschappelijk bewezen dat, hoe diverser samengesteld een groep beslissers, hoe meer kans er is dat een genomen beslissing breed gedragen wordt en langetermijnfocus heeft. Vandaar dat het goed zou zijn dat er, naast aangeduide en bekwame overheidsbestuurders, ook echt onafhankelijke bestuurders zouden komen. Het principe is al in 2006 bij de FPIM met succes uitgetest.
Opgelet: we hebben schitterende, enorm bekwame overheidsbestuurders! Maar enkel door de partijen aangeduide vertegenwoordigers zorgen niet voor die nodige diversiteit. Er zijn andere belanghebbenden zoals de klanten, het personeel, en een bedrijf heeft meer verantwoording af te leggen dan louter de aandeelhouders. De Wet van 2 augustus 2002 heeft het systeem van niet-uitvoerende, onafhankelijke bestuurders ingevoerd in het bedrijfsleven. In de Memorie van toelichting staat te lezen : "De aanwezigheid van onafhankelijke bestuurders kan ertoe bijdragen dat de resultaten die de vennootschap genereert ook in het belang van de werknemers zullen kunnen worden aangewend.". Verder ook nog "De onafhankelijke bestuurder wordt aangeduid tot de bewaker van de belangen van de onderneming, met inbegrip van haar werknemers en van de andere stakeholders".
Na zes maand armworstelen met Didier Reynders in de regering slaagde ik in 2006 als staatssecretaris voor overheidsbedrijven bij FPIM twee echte onafhankelijke bestuurders te kunnen aanduiden. Twee nobele onbekende specialisten, die op basis van advertenties in Vacature en Job-At in contact zijn gekomen met deze functies, en waarvan een jury van vier topmensen alles wist van de kandidaten qua skills en motivatie, behalve hun politieke voorkeur. De jury, bestaande uit een academicus en topmensen van CBFA en de Nationale Bank van België, selecteerde objectief en in consensus de meest geschikte kandidaten. De wet bepaalde de criteria van niet-partij-aanhorigheid (zie volledige tekst onderaan). De CEO van bpost, Johnny Thijs, zei me toen vooraf dat het me nooit zou lukken, dat ik absoluut een headhunter onder de arm diende te nemen. De commerciële belangen, het elkaars rug krabben. de headhunters zijn zoals de ratingbureaus : ik schrijf wat je wil, als je ons maar nieuwe opdrachten geeft nadien.
Bovendien schrijven deze twee onafhankelijke bestuurders hun eigen pagina's in het jaarrapport van FPIM, zonder dat iemand mee over de schouders kijkt. Een verantwoording aan de samenleving, niet uitsluitend aan de regering.
Mijn voorstel is dan ook om telkens voor elke zes bestuurders één ‘echt' onafhankelijke bestuurder te benoemen volgens de bestaande FPIM-wetgeving. Dit zal zorgen voor mensen met meer voorbereidingstijd en een breder gezichtsveld. Bovendien sluit een dergelijke samenstelling van de raad van bestuur meer aan bij de wensen en de belangen van de klanten en het personeel van de onderneming. We kunnen als overheid met meer kracht van grote private ondernemingen hetzelfde eisen, meer druk zetten op de effectieve tenuitvoerbrenging van hun eigen corporate governance principes zonder de vluchtweg van de ‘comply or explain' te moeten inslaan, hun maatschappelijke verantwoording is vandaag veel te laag ten opzichte van hun impact.
|
|
 |
|
|
|
