De beleidsnota van Minister Reynders was ontoereikend. Je kan maar lezen wat er staat, niet wat in zijn hoofd omgaat. In de replieken tijdens de commissie Buitenlandse betrekkingen en tijdens het laatavondjournaal maakt de Minister zeer veel goed.

Mijn kritieken op de beleidsnota, zoals neergelegd, waren drieërlei:

1. De nadruk van de nota lag quasi volkomen op de economische belangen. Ook al is ons land in het verleden vaak voortrekker geweest op het vlak van de mensenrechten, toch bleek uit de nota hiertoe geen engagement te bestaan. 

2. De opvolging van de Universal Periodic Review (het mensenrechten-‘examen' van België in de schoot van de VN Mensenrechtenraad) beperkt zich tot het in België zeer omstreden taalgevoelige Minderhedenverdrag van de Raad van Europa. Niets werd vermeld over bv. de nodige ratificaties van mensenrechtenprotocols, ook al heeft de Kamer op mijn verzoek als toenmalig oppositielid daartoe in resoluties sterk opgeroepen.

3. Boos was ik over het feit dat er geen lessen getrokken worden uit de recente crisissen in Noord-Afrika en het Midden-Oosten, er is zelfs sprake van een volledige negatie van de verantwoordelijkheid van de EU terzake. Lippendienst leveren om de democratische krachten te plezieren, maar in de feite alles doen om de stabiliteit van de landen onder te verwensen regimes te vrijwaren, is bitter.

De Minister maakte in zijn replieken echter heel veel goed. Hij sprak o.m. over zijn intentie om, als de financiële middelen het toelaten, in die landen waar de Arabische Lente heeft gewoed, mee te helpen om justitiële systemen mee uit te bouwen, om expertise ter beschikking te stellen.

 Wordt zeker vervolgd, we blijven kritisch volgen.

Bekijk hier  het fragment uit Het journaal laat van 10 januari 2012.  

In de Commissie Buitenlandse Zaken werd gisteren het Wetsontwerp houdende instemming met het Protocol nr. 12 bij het Europees Verdrag tot Bescherming van de Rechten van de Mens en de Fundamentele Vrijheden unaniem goedgekeurd. Dit Protocol voorziet in een algemeen discriminatieverbod. Bruno Tuybens (sp.a) is verheugd dat de laatste hindernis voor de ratificatie bijna genomen is en dit binnen de timing die zijn resolutie vooropstelde. Nu is het enkel nog wachten op de plenaire stemming. 

Protocol nr. 12 voorziet in een algemeen discriminatieverbod, van alle rechten bedoeld in de wet. Tot nu toe kon het discriminatieverbod in het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (art. 14) enkel worden ingezet tegen discriminatie in de uitoefening van de andere rechten van het verdrag. Bruno Tuybens: "De ratificatie is een zeer belangrijk signaal in de strijd tegen alle vormen van discriminatie. In de toekomst mag niemand gediscrimineerd worden door een openbaar gezag op een van de gronden die het Protocol vermeld. Elke discriminatie, bij het genot van alle in onze wetgeving omschreven rechten, zal een schending van de rechten van de mens inhouden."

Een coalitie van ngo's, VN-organisaties, het Internationale Comité van het Rode Kruis en 51 staten slaagde er vorige week in om het verbod op clustermunitie te redden. Organisaties als het Rode Kruis, Pax Christi, Handicap International en Amnesty International hebben zich hiertegen hevig verzet en dankzij de steun van vele tientallen landen is de poging om de bestaande Conventie inzake Clustermunitie uit te hollen, verijdeld. Deze Conventie streeft een absoluut verbod na op het gebruik van clustermunitie en andere wapens die geen onderscheid maken tussen militairen en burgers, zoals landmijnen en verarmd uranium.

"Het is belangrijk dat we luisteren naar deze gespecialiseerde middenveldorganisaties", zegt sp.a-Kamerlid Bruno Tuybens, "we mogen de bestaande internationale standaard op het vlak van humanitair recht niet laten terugschroeven op louter verzoek van de wapenlobbies".

Congo heeft vijf jaar geleden voor het eerst na 40 jaar democratische verkiezingen gekend. De huidige president Kabila won toen in twee ronden van zijn toenmalige uitdager Bemba. Dit jaar zijn er 11 kandidaten voor het presidentschap, ook al zijn er maar een drietal echte kanshebbers. President Kabila is uiteraard de grootste kanshebber: hij heeft een wet door het parlement gejaagd waardoor er één enkele stemronde plaatsvindt en de kandidaat met het hoogst aantal stemmen verkozen wordt, dit om te vermijden dat de oppositie zich achter één tegenkandidaat zou scharen.