Paus Benedictus XVI heeft de Belgische ambassadeur in Vaticaanstad op het matje geroepen naar aanleiding van de werkzaamheden van de onderzoeksrechter in het aartsbisdom Mechelen-Brussel. Aftredend minister van Buitenlandse Zaken Steven Vanackere zegt verontschuldigend dat de paus louter wilde weten wat er hier in België aan de hand was. ‘Larie', zegt sp.a-kamerlid Bruno Tuybens. ‘Het ontbieden van een ambassadeur is een ernstig diplomatiek feit, dat niet zo makkelijk kan weggewuifd worden. Als de paus louter uitleg wil, kan hij die via zijn diensten vragen'.

Tuybens: ‘Onze regering, ook al is ze ontslagnemend, kan deze diplomatiek ernstige ontbieding niet zo maar naast zich neerleggen. Dit vraagt een bijkomende verklaring. Ik stel dan ook voor dat onze Minister van Buitenlandse Zaken minstens een brief richt aan zijn Vaticaanse ambtgenoot om extra uitleg te vragen waarom het Vaticaan ons land op het matje heeft geroepen. Of nog beter de pauselijke nuntius in Brussel zelf moet ontbieden om meer uitleg te laten geven over deze ongegronde inmenging.'

Bovendien staat dit incident in schril contrast met de houding van ons land bij de voor holebi's beledigende uitspraken van de paus in zijn recentste nieuwjaarstoespraak tot het ‘Corps Diplomatique' van Vaticaanstad. Hij noemde toen wetten die het verschil tussen beide geslachten negeren een aanval op de schepping. Deze en andere verregaande uitspraken, die holebi's stigmatiseren, de strijd tegen seksueel overdraagbare aandoeningen geen goed doen en niet conform is met de rechten van de mens, waren voor Tuybens aanleiding om Minister Vanackere te vragen in hoever ons land of bij uitbreiding de EU gereageerd had. Het antwoord van de Minister, dat Tuybens onlangs ontving, was kort en bondig: ‘Noch ikzelf noch de EU hebben een demarche ondernomen.'

Tuybens vraagt zich af wat de reden kan zijn waarom deze regering geen daadkracht toont ten opzichte van het Vaticaan. ‘De Paus heeft als stadsstaatshoofd niet alleen een kerkelijke maar ook een breed maatschappelijke verantwoordelijkheid. Deze uitspraken konden een ontbieding van de pauselijke nuntius in Brussel, of minstens een mondelinge terechtwijzing namens ons land verantwoorden. Maar onze regering ondergaat de situatie. Het is tijd voor meer daadkracht als het over de rechten van de mens gaat', besluit Tuybens.