We moeten een keer klappen. Eigenlijk zou dat meer moeten gebeuren, maar soit, we hebben allemaal onze bezigheden, en die lopen niet altijd gelijk. Maar nu is 't nodig.

We willen meer vrouwen in de raden van bestuur van bedrijven. Ik weet zeker dat jullie hetzelfde willen, dat las ik in de krant (DS 26 januari). Ik weet ook dat de tijd dringt. Maar er is nog iets wat ik weet. Dat het niet zal lukken als wij politici (m/v) er geen druk achter zetten.

Sinds november van vorig jaar al bespreekt de commissie Handelsrecht in de Kamer van volksvertegenwoordigers een vijftal wetsvoorstellen om een meer evenwichtige vertegenwoordiging te bereiken van vrouwen en mannen in raden van bestuur van overheidsbedrijven en private beursgenoteerde ondernemingen.

In 2004 nam de ondernemingswereld zelf de beslissing om in die raden meer diversiteit te brengen. Maar zoals zo vaak: wat vrijwillig start, eindigt vrijblijvend. In de besturen van grote beursgenoteerde ondernemingen is het aantal vrouwen al die jaren beperkt gebleven tot een eencijferig percentage. Nochtans bestaat in Europa een consensus over een streefnorm van 40 procent. De reden is heel eenvoudig: de ondernemingen die deze 'goede praktijk' niet wensen na te leven (uiteraard de grote meerderheid), moeten enkel zeggen waarom ze niet mee doen. Sommige ondernemingen geraken ermee weg door te zeggen dat zij dit 'niet opportuun' achten. Punt.

Makkelijk, niet, zo'n flut-uitleg? Met de evolutie van de laatste jaren moeten we nog 150 jaar wachten tot we één derde bereiken, schrijven jullie kamerleden. En terecht. Iedereen erkent het probleem, maar er gebeurt nauwelijks iets mee. Daarin kunnen we, hopelijk samen, verandering brengen. Daarom hebben wij jullie hulp nodig.

We weten dat een meer divers samengestelde groep meer kans maakt om een meer overwogen, gedragen beslissing te nemen. Een beslissing die de toets van de langetermijneffecten ervan beter doorstaat. Daarom is het goed dat we deze evolutie eindelijk in gang steken, met tastbare resultaten als gevolg.

Wij hebben, met alle sociaal-democraten, alle groenen en Franstalige christendemocraten de voorbije weken liters water in de wijn gedaan om een voorstel op de tafel te leggen, waar we de private ondernemingen zes à zeven jaar overgangsperiode gunnen en de beursgenoteerde kmo's acht à negen jaar. Zonder al te grote uitzonderingen toe te staan, want je kan niet een regel invoeren om die nadien met allerlei uitzonderingen uit te hollen.

Uiteraard moet de overheid eerst voor de eigen deur vegen. Dat doen we ook. De NMBS Groep legde zichzelf de regel op dat ten minsten een derde van de bestuurders van het andere geslacht moet zijn. De raad van bestuur van Belgacom vervrouwelijkte sterk, omdat we het been stijf hielden. En nu regelen we samen de andere overheidsbedrijven. Het publieke karakter van de ondernemingen vereist dat ook. 't Is een kwestie van fatsoen, vinden wij, en we denken dat jullie het daarmee eens zijn.

Met vijf van de zes partijen die een wetsvoorstel indienden, is dus een allerlaatste bod gedaan om samen met de CD&V, jullie partij, tot één voorstel te komen. Helaas heeft jullie fractie nog maar eens een weekje uitstel gevraagd, om intern te overleggen. Politiek kan soms vermoeiend zijn, maar we nemen het erbij. Maar waarom zouden we nog langer treuzelen? Zou het geen goed idee zijn om de Grote Vier (mannen, tja) van CD&V eens te benaderen? Nodig jezelf uit, zorg dat ze een flesje cava of twee koel zetten en sla eens spijkers met koppen. Het ultieme compromisvoorstel van de vijf andere partijen om de vervrouwelijking op een echt redelijke termijn afdwingbaar te maken, ligt vriendelijk en mooi te wezen. Maar heeft nog één extra handtekening nodig. Zullen we er samen voor gaan?

Met vriendelijke groet,

Bruno

 Opiniestuk verschenen in De Standaard  op 24 februari 2011.